Het kenmerk van een geheim project is dat het niet openbaar is. Slechts enkele mensen weten waar het over gaat en mogen er niets over zeggen want zij hebben geheimhoudingsplicht. Waarom dan toch een geheim project op dit blog?

Het antwoord is simpel, de maker vertoont wel foto’s en schrijft er teksten bij maar niemand (zelfs de auteur niet) weet waar het over gaat. Ook is het volstrekt onbekend wat er mee gaat gebeuren als er al iets mee gebeurt. De structuur van de fotografie en het humeur van de auteur bepalen de richting en dat kan dus alle kanten op. Typisch moderne kunst zou u kunnen denken en misschien is dat ook wel zo. De auteur heeft namelijk een papiertje van de Gerrit Rietveld Academie en is dus gediplomeerd kunstenaar.

 

Het zal ook wel eens tijd worden, 36 jaar na het behalen van dat diploma, een lange carrière in de vormgeving en wat struikelprojecten met een aantal mbo en hbo terreurorganisaties gaan je niet in de koude kleren zitten en er moesten wat hordes overwonnen worden om dit project te starten.

De meest gewaardeerde fotografie is de ‘fotografie met een verhaal’. U kent dat wel, het volgen van een Rooms Katholiek gezin in het ooit Gereformeerde Friesland, de blijmoedigheid van een park ontdekken of elke dag een foto maken vanuit je keukenraam. En dit zijn maar simpele voorbeelden. Sommigen gaan zelfs verder en onderzoeken het slavernijverleden van de familie Snoek uit Bunnik, volgen kinderen met rugzakjes of elk project waar maar portretten in voorkomen. Het moet ook allemaal rauw en recht uit het leven zijn, elfjes doen niet mee.

Ook moet het allemaal politiek correct zijn want de ‘mee-eters’ (dat zijn subsidiedeskundigen die betaald worden om uw belastinggeld uit te geven aan correcte onderwerpen) weten heel goed wat er met de wereld moet gebeuren en u niet, zo simpel is dat nu eenmaal.

Afijn, halverwege het project (geen idee wanneer het halverwege is) hoop ik genoeg correcte waanzin te hebben verzameld om nu, voor het eerst van mijn leven, op grond van dit geheime project eenmalig subsidie aan te vragen als een project met een verhaal. De auteur zal zich zeker gaan (moeten) verdiepen in de (subsidiabele) ontwikkelingen binnen de fotografie en dat zal niet meevallen. De auteur zal zich hier echter blijmoedig, met het hoofd in de wind en de donderwolken trotserend, in verdiepen.

Omdat investeringen noodzakelijk zijn heeft de auteur nu 21 camera’s in bezit om diversiteit, verbinding en ontwikkelingen te genereren om tot een voldoende subsidiabel niveau te komen.